بازم دلم تنگ شد برای اینجا و گفتم یه چیزی بنویسم، یادش بخیر یه زمانی همه حرفام رو اینجا می زدم، یادش به خیر اون روزایی که کوزه بود و همه این نوشته ها رو می خوند.
خدایا چرا اینقدر آرامش رنگش تو زندگی آدما پریده؟ چرا آرامش جاشو به جنگ و جدال و مبارزه داده؟ چرا همه به جای اینکه در کنار هم باشن و به هم کمک کنن روبروی هم قرار می گیرن؟ چرا هیچ کس دیگه به منافع کس دیگه ای جز خودش فکر نمی کنه؟ چرا کم کم همه دارن دشمن هم میشن؟ ظاهر آدما خوبه ولی باطنشون ... خدا جون عدالت کجا رفته؟
اگه همه اینها برای همه آدما امتحان پس کی تموم می شه؟
بعضی وقتا به این چیزا فکر می کنم و جوابی نمی تونم بگیرم، احساس می کنم دلم می خواد یه مدت پیش بچه هایی باشم که احتایج به محبت دارن، پیش بچه هایی که تنهان و بی کس! یه لبخند تو کلی قند تو دلشون آب می کنه! حس اینکه یکی هست باهاشون بازی کنه یه دنیاست و همین تو رو یه دنیا آروم و خوشحال می کنه!!!
وقتی وبلاگ رزی رو می خونم نمی دونم چی کار می تونم بکنم یه خورده آرومش کنم؟ نمی دونم چه جوری می شه کنارش بود؟ از اینجا بهش می خوام بگم با وجود اینکه تو این دنیای مجازی شناختمت ولی اینو بدون که هر لحظه، هر جا که بخوای با کسی حرف بزنی من هستم و هر کاری از دستم بر بیاد دریغ نخواهم کرد مهربونم، امیدوارم تموم این سختیها برات بگذره و دوباره اون رزی شاد و سرحال برگرده! در مورد رابطه ات با سسل هم از خدا می خوام هر چی صلاحتونه پیش بیاد! به امید اینکه پست بعدیت پستی سرشار از شادی و شوق و پر انرژی باشه عزیزم! برات دعا می کنم و از همه کسایی که اینجا رو میخونن می خوام برات دعا کنن. خیلی دوست دارم!